Mijn eerste tester had een printer die ik niet kende. En hij hing aan een andere computer.

De eerste versie die echt naar buiten ging was af. Althans, dat dacht ik. De website stond online, downloaden werkte, de licentie werkte. Ik was helemaal blij.

Mijn schoonfamilie heeft een autogarage met onderdelenverkoop. Mijn schoonbroertje was een van de eersten die zei: ik ga het wel proberen. Superfijn. Hij downloadde de app en de installatie ging goed.

Alleen zag LumenLabel zijn printers niet. Er stond een Zebra LP 2844-Z, een oudere versie die nog niet in mijn lijst zat, en een DYMO LabelWriter 450 Turbo. Die Turbo blijf ik grappig vinden. En er was nog iets. Die printers hingen helemaal niet aan zijn computer. Ze zaten met USB aan de hoofdcomputer van mijn schoonvader en waren via Windows gedeeld over het netwerk. In zijn eigen pc zat geen enkele printerkabel.

Over printerdelen had ik weleens nagedacht. Er lag zelfs een plannetje. Maar dat was voor mij echt toekomstmuziek. En nu liep de allereerste die het wilde proberen er meteen tegenaan. Ik was zo chagrijnig.

Ik dacht: die twee printers steek ik gewoon even in mijn Mac, dan heb ik ze zo werkend. Het delen komt later wel.

Het is een garage waar ze al heel lang zitten, en de computers staan er ook al heel lang. Met alles erop en eraan: stof, vet, stapels papier. Ik kwam daar in mijn gewone kleren, want voor een computer heb je geen werkkleding nodig. Dacht ik.

De USB-kabel van de Zebra was een meter of drie, vier lang. Hij liep achter stapels langs, door gaten en hoeken naar de achterkant van de computer. Tussen de papieren kwam ineens de DYMO tevoorschijn. Mijn schoonvader bleek die vooral als labeldispenser te gebruiken. Hij drukt op de feedknop, er komt dan een leeg labeltje uit en daar schrijft hij dan met de hand op. Printen met de software van DYMO vindt hij te veel gedoe.

Ondertussen draaide de zaak gewoon door en moesten ze printen. Dus ik wachtte op een rustig moment om de printers even te mogen lenen. Toen ik weer opstond van onder het bureau was mijn knie pikzwart. Ik vond ook nog een dode muis. Een computermuis, gelukkig.

Een half uurtje later kwamen uit beide printers labels, vanaf mijn Mac, rechtstreeks over USB. Dat deel viel dus mee. Daarna moest alles weer terug op z'n plek, en daar ben ik echt als de dood voor. Systemen die al jaren staan, moet je één keer verkeerd aankijken en ze vallen uit elkaar. Maar het ging goed. Kabels terug, ze konden weer printen.

Thuis ben ik aan de printer delen begonnen. De computer van mijn schoonbroertje moest kunnen printen via de computer van mijn schoonvader. Een client en een host.

Ik wilde dat niet via de gewone printerdeling van Windows doen, want juist daar gaat het in mijn ervaring vaak mis. En ik vind het belangrijk dat het veilig is. Niemand moet van buitenaf bij je printers kunnen. Dus werkt het zo: de computer waar de printer aan hangt maakt een koppeltekst. Die plak je in LumenLabel op de tweede computer en dan vertrouwen die twee elkaar. De verbinding is versleuteld en werkt alleen binnen je lokale netwerk.

Dat stuk werkte eigenlijk al vrij snel. Ik heb boven op zolder een Windows-computer staan en ik ontwikkel op mijn MacBook. Binnen korte tijd printte ik vanaf de MacBook beneden naar de printer boven.

Het echte probleem zat op Windows. Zodra LumenLabel daar een USB-printer in gebruik nam, was die verbinding van LumenLabel. Andere software kon er dan niet meer op printen. Geen verzendlabel vanuit het programma van de vervoerder, niets vanuit de browser.

Dat was geen optie. In die garage werken ze al jaren op dezelfde manier en ze zijn daarop ingewerkt. Ik wil dat LumenLabel iets toevoegt. Dat ze af en toe denken: o ja, daar kunnen we ook een label mee maken. En later: dit kan ook, en dit ook. Niet dat op dag één alles wat al werkte stil komt te liggen.

Hier ben ik ongeveer anderhalve week mee bezig geweest, en het was het ingewikkeldste stuk van alles. Wachtrijen, apparaatnamen, twee programma's die dezelfde printer willen. Wat eruit kwam: waar het kan, print LumenLabel via dezelfde ingang die Windows zelf ook gebruikt. Dan staan ze naast elkaar en merkt de rest van de computer er niets van. Voor printers waar Windows zelf geen driver voor heeft, pakt een klein hulpprogramma de printer voor een printopdracht en geeft hem daarna weer terug.

Onderweg kwam er van alles bij. De labelmaat en de instellingen wonen op de computer waar de printer aan hangt, en je kunt ze daar op slot zetten. De tweede computer ziet of de labels op zijn of de klep openstaat. Mijn Zebra thuis is de makkelijkste printer die ik heb. Dus heb ik het getest op de moeilijkste, een Brother die zwart en rood print en tijdens het printen tegelijk wil praten en luisteren. Daar is anderhalve rol doorheen gegaan. Ik heb 36 testlabels naast elkaar gelegd voordat ik het geloofde.

Een week later, op woensdag, ging ik terug om het samen met mijn schoonbroertje te installeren. Het werkte niet.

Hun virusscanner hield het hulpprogramma voor de USB-printers tegen. Elke keer opnieuw. En Windows zelf laat bij een nieuwe, nog onbekende app ook eerst een blauwe waarschuwing zien, waar je op Meer informatie en dan Toch uitvoeren moet klikken. Ik dacht dat we daar vanaf waren, maar dat verdwijnt pas als genoeg mensen de app hebben geïnstalleerd.

Ik ben twee dagen bezig geweest om het goed te krijgen. Het hulpprogramma is opnieuw opgebouwd als een gewone Windows-service. En ik ontdekte dat in het installatieprogramma acht kleine onderdelen zaten zonder digitale handtekening, terwijl de buitenkant wel netjes was ondertekend. Sindsdien wordt bij elke release ieder onderdeel ondertekend en nagekeken, tot in het installatieprogramma zelf. Ik heb LumenLabel ook bij de maker van die virusscanner aangemeld, zodat zij het kunnen controleren.

Vrijdag weer terug. Bij mijn schoonbroertje kwam de installatie erdoorheen. Wel met horten en stoten, want de virusscanner pakte onderweg steeds een tijdelijk bestand om het zelf na te kijken. Niks aan de hand, zei hij dan. En bij het volgende bestand weer.

Bij mijn schoonvader liep de installatie helemaal vast, met een foutmelding waar ik niets mee kon. Ondertussen moesten ze allebei gewoon doorwerken en printen. Ik vond het nogal hectisch.

Uiteindelijk bleek het niet eens de virusscanner te zijn. Van de vorige poging stond er nog een map van LumenLabel op de computer, zonder de app erin. Mijn installatieprogramma zag die map, dacht dat er al een installatie was en zocht een bestand dat er niet meer stond. De foutmelding noemde niet welk bestand of welke map. Dat heeft me een halve dag gekost. Oude map weg, opnieuw installeren. Boem. In één keer goed.

Daarna delen aan, koppelen, en het werkte. Twee computers, twee printers, de ene via de andere. Instellingen aanpassen vanaf de tweede computer, een PDF printen, alles. Ik was enigszins euforisch. En hun eigen software print nog steeds gewoon op dezelfde printers, ook als LumenLabel draait.

Printerdelen zit in LumenLabel vanaf versie 0.5.5, op Mac en Windows. De printer hangt met USB aan één computer, en een tweede computer met LumenLabel print erop via het lokale netwerk. Van buiten je netwerk kan dat niet. Dat is een bewuste keuze.

Niet alles is klaar. Een virusscanner kan een nieuwe versie nog steeds eerst willen nakijken, omdat elke nieuwe versie voor zo'n scanner weer onbekend is. De installatie die vastliep op die oude map krijgt in de volgende versie een oplossing en een foutmelding die gewoon zegt om welke map het gaat. En LumenLabel als printer in het printmenu van andere Windows-programma's zit er nog niet in.

Ik kwam ook weer met een wens thuis. Mijn schoonbroertje print een verzendlabel op een label dat langer is dan nodig, en hij wil de print bovenaan hebben in plaats van in het midden. Het lege stuk eronder plakt hij dan over de rand van de doos, als extra sluiting. Dat staat nu op de lijst. Het is nog een wens, geen belofte.