Mijn eerste tester was mijn schoonbroertje in de autogarage van de familie. LumenLabel zag zijn printers niet. Eén daarvan bleek een DYMO LabelWriter 450 Turbo, en die zat niet eens aan zijn computer. Hij stond tussen de brievenbakken, aangesloten op de pc van mijn schoonvader.
Die gebruikte hem vooral als labeldispenser. Op de knop drukken, er komt een leeg label uit, met de hand erop schrijven. Printen via de software van DYMO was hem te veel gedoe.
De nieuwere LabelWriter 550 en 5XL had ik al in LumenLabel gebouwd. Ik ging ervan uit dat de 450 dezelfde taal zou spreken. Niet dus. De 450 spreekt de oudere, veel simpelere taal van de eerste LabelWriters: geen labelchip, en hij zegt weinig meer terug dan dat hij klaar is. Dus ik heb de printer geleend, aan mijn Mac op de balie van de garage gehangen en die oude taal apart in LumenLabel gebouwd.
De eerste prints zaten er een paar millimeter naast. De printkop van dit model begint ongeveer zes millimeter na de rand van het label en een stukje uit de zijkant. Toen dat gemeten en ingebouwd was, kwamen de adreslabels precies op de plek waar het ontwerp ze had gezet. Drie testprints en een logoprint later stond hij weer tussen de brievenbakken.
