Toen er ongeveer tien pakketjes per dag klaarstonden, wilde Koert die labels gewoon achter elkaar uit een rol kunnen printen. Zonder inkt, scherp en snel. Online onderzoek, formaat, snelheid en de ervaring van iemand die veel op Windows printte brachten hem bij de ZD220. Iets duurder, maar hopelijk zo'n apparaat waar je jaren mee vooruit kunt.
De verwachting was simpel: aansluiten en printen. De Mac zag de printer en er kwam ook een label uit. Alleen waren donkerte en formaat lastig goed te krijgen. Sommige afdrukken leken redelijk, maar barcodes werden te dun of juist te dik. Het scherpe bronbestand kwam niet één op één op het label terecht.
De ZD220 werd daardoor de eerste printer waarmee Koert in LumenLabel de hele route uitzocht: de afmetingen, het canvas en de omzetting naar de fysieke afdruk. In een vroege versie printte hij een rol met de nummers 1 tot en met 100 voor de pakketjes en daarna een verzendlabel. De lijnen waren scherp. De barcodes ook.
LumenLabel groeide uit dat onderzoek. Wat op het canvas staat, moest op de juiste maat en met scherpe lijnen uit de printer komen. Dat is nog steeds het uitgangspunt.